Na białych skrzydłach
Pod wiatr płyń
wśród białych grzyw
Pod wiatr płyń
przepłyń szczytem
odpadnij doliną
tnij dziobem fale
Pod wiatr płyń
z podniesionym czołem
na grzbiecie dziewiątej fali
do mlecznej drogi
Pod wiatr płyń
aż srebrny wędrowiec
zmęczony tułaczką
przysiądzie na wantach
słuchając jak wiatr
na takielunku gra
rozmarzony tańcem fal
zapomni o drodze
zostanie na dłużej
znacząc srebrnym śladem
nić kompasu
biegnącą do domu
ognia ciepłego
zielonych traw
[Beata Bogdanowicz - Ławica Orla 21.09.1996 - Białystok 01.10.1996] |
